.JPG)
در هفته ی گذشته در عرصه ی ورزش به وبژه فوتبال بمبهای زیادی منفجر شد. انفجارهایی که در بسیاری از اوقات سقف قراردادها را شکست و نشان داد برخی از قوانین فدراسیون فقط تماشایی است و اجرا نمی شود.
اما بمبهای دیگری هم منفجر شد که صدا نداشت. بمب بی صدا مهم است اما چون صدا ندارد بدان توجهی نمی شود. مثل المپیک 2008 لندن که کاروان بزرگ ایران تنها با یک مدال طلا و یک برنز بازگشت و هیچ اتفاقی نیفتاد. اگر انفجار ورزشی پکن صدا می داشت توجه مسئولین ، صدا و سیما و رسانه ها به مقوله ی ورزش تغییر می کرد اما در ایران المپیک و رشته های پرمدال جایگاهی ندارد.
بمب بی صدایی که در این هفته منفجر شد در رشته ی مدال آور دو و میدانی و در کشور سری لانکا رخ داد . حسن تفتیان جوان شهرستان تربت حیدریه توانست به مقام ارزشمند سریع ترین دونده ی جوان آسیا دست یابد. دوی صد متر در میان رشته های ورزشی از اهمیت ممتازی بهره مند است. و قهرمانی حسن تفتیان یعنی اینکه اگر حمایت شود تا سالها ایران می تواند در قاره ی کهن روی سکوی افتخار باشد و حتی به مقامهای بالاتر فکر کنیم. آیا اینکه برای نخستین با در تاریخ ورزش سریع ترین دونده ی جوان آسیا از کشور ما بوده دلیل خوبی نیست تا رسانه ها به این ورزشکار و دو و میدانی توجهی خاص نشان دهند و تیتر نخست روزنامه های ورزشی و بخشی از برنامه های ورزشی تلویزیون بدان اختصاص یابد.
در رقابتهای سری لانکا و در رشته ی پرتاب دیسک افتخاری دیگر نصیب ایران شد. مجتبی شبانه توانست با پرتاب 58 متر و 79 سانتی متر به مدال طلای جوانان آسیا دست یابد در این ماده بهنام شیری در جایگاه سوم قرار گرفت. این نتیجه نشان داد اگر در مسابقات آسیایی ژاپن احسان حدادی و محمد صمیمی روی سکو رفتند از هم اکنون پشتوانه های ارزشمندی برای آنها وجود دارد.
در هفته ی گذشته صحبت از قراردادهای یک میلیارد و پانصد میلیونی در رشته فوتبال و از طرف باشگاههای دولتی مطرح شد. چندی قبل در گفتگویی که با مجتبی شبانه داشتم از اینکه باشگاه ذوب آهن مبلغ قراردادش را نمی پردازد گله مند بود. هنگامی که از این جوان که اکنون بر قله ی جوانان آسیا ایستاده پرسیدم مبلغ قراردادت چند بوده گفت یک میلیون و سی صد هزار تومان. که البته تا کنون بارها به باشگاه ذوب آهن رفته ام و از گرفتن آن نا امیدم.